En nu moet het gebeuren. Ik zit op mijn nieuwe werkplek en vind mezelf buitengewoon lui en laks dat ik al die tijd geen blog uit mijn vingers heb weten te krijgen. Waarom schreef ik deze blog ook al weer?

Ik heb mijn eerste verhuisdoos ingepakt. Ja, we gaan verhuizen. Dat zit al lang in de pen, maar nu gaat het echt gebeuren. Het huis staat al maanden te koop, maar in een markt waarin niemand wat durft, is er werkelijk helemaal geen interesse voor. Wel op funda natuurlijk, maar daarvan weet iedereen dat het gewoon heel leuk is om bij mensen binnen te kijken. Mijn huis scoort honderden hits per week. Het zijn vast steeds dezelfden.

Tien jaar geleden besloot ik dat 5 mei de perfecte dag was om mijn eenmanszaak te starten. Bevrijding. Van bedrijfspolitiek. Van verplichte uitwisselingen van weekendverhalen. Van het 8.30-tot-17.30-uursbestaan. Hoe leuk collega's en de werksfeer ook waren, ik paste er niet. Het was tijd voor loutering. Tijd om mijn eigen weg te vinden en niet per ongeluk mee te stromen in de carrièrequeeste. In die tien jaar heb ik geen dag spijt gehad. Heel veel leuke opdrachtgevers. Mooie producties. Vakkundige collegaleveranciers. Natuurlijk kom ik nog steeds bedrijfspolitiek tegen bij mijn klanten. En werk ik vaak langer dan van 8.30 tot 17.30 uur. Maar het idee dat ik me kan onttrekken aan de reguliere structuren is de grote winst van het zelfstandigenbestaan. Dat is de vrijheid die ik vier vandaag. En hoe ik dat doe? Gewoon door lekker te werken. Want er ligt gelukkig een stapel te wachten.

Net als dat ik het plezant en zinvol vind om mijn blogs zo nu en dan weer eens te lezen, las ik laatst ook mijn tweets terug. Daar stonden wat kritische uitlatingen in over de NS. Nu lijkt het bijna alsof ik anti-trein ben en dat wil ik graag even recht zetten.

Op mijn eerste website, zo'n tien jaar geleden, heb ik een stuk geschreven over waarom ik zelfstandig werk en hoezeer mijn privéleven en mijn werk met elkaar verweven zijn. Dat is nu nog steeds van toepassing. Misschien

Dat hebben we dan maar weer gehad! Ik ben een week ziek geweest. Echt ziek, koorts, moe, pijn, de hele rambam. Het stelt natuurlijk niets voor, maar voor iemand die nooit ziek is, is het wel even schrikken.

Je kunt op elk moment in het jaar goede voornemens hebben, maar het begin van het nieuwe jaar vind ik er toch het mooiste en meest natuurlijke moment voor.